Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Εκείνο που μισώ στο αιγαίo

photo by σ.μ.


Εκείνο που μισώ στο αιγαίο είναι η  δύναμη που σε εμποδίζει να φύγεις.
Τα αόρατα δίχτυα που απλώνει γύρω σου και φυλακίζει ανθρώπους, μνήμες, στιγμές, φιλίες..ζωές
Δημιουργεί ρίζες και δεσμούς αγάπης με γωνιές και σοκάκια και βράχους όπου καμιά προγονική γραμμή δε σε συνδέει ..
Σε οδηγεί στην ωμή αλήθεια. Βίαια μεν  ώρες ώρες αλλά με αλμύρα. Και ότι είναι αλμυρό είναι νόστιμο.
Σε μαγεύει. Δένει μια άγκυρα στην ψυχή σου και τη ρίχνει στη θάλασσά του .
Και άντε μετά  να τα μαζέψεις…..

Χέρια  χαιρετάνε. Μάτια. Χαμόγελα.. Δάκρυ. Θα ξανασμίξουμε.. να πιούμε ρακόμελο και σούμα..και ν αγκαλιαστούμε.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Τα νησιά ξεμακραίνουν στο σκοτάδι και κάποια στιγμή μένεις μόνος να κοιτάς από το φινιστρίνι τη θάλασσα.
Ζαλίζομαι και το στομάχι μου ανακατεύεται.
Δεν ήμουν φτιαγμένη για ταξίδια με πλοίο..νόμιζα.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Εκείνο  που αγαπώ στο αιγαίο είναι η ίδια δύναμη , που σε τραβάει να επιστρέφεις εκεί.
                                                                                                                                              
                                                                                                                                                    Σ.Μ     

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

από τόπο σε τόπο

photo by σ.μ.




Αὐτοβιογραφία
Μεταφέρω ἀπὸ τόπο σὲ τόπο
τὴ λύπη μου, αὐτὸ τὸ καλύβι
μὲ τὰ ἐλάχιστα πράγματα:
τὰ χαρτιά, τὶς μνῆμες, τὶς πέννες μου.
Τὸ πιὸ μεγάλο μου ἀπ᾿ ὅλα
τὰ πράγματα, μὲς
στὸν ἄδειο μου χῶρο,
εἶναι τὰ χέρια μου

Νικηφόρος Βρεττάκος